Historia - ogólnie

włącz .

 Pierwsza wzmianka dotycząca Łaszczowa pochodzi z 1549 r. Wówczas to Aleksander Łaszcz, kasztelan czerski, na gruntach wsi Domaniż lokował miasto Prawda (od herbu „Prawdzic”) na prawie magdeburskim na mocy przywileju króla Zygmunta Augusta(dokładnie we wtorek 22 stycznia). Od 15563 r. miasto zaczęto nazywać Łaszczowem. Aleksander Łąszcz otoczył miasto wałami oraz wybudował dwie bramy: tomaszowska i tyszowiecką.

 Na przełomie XVI – XVII w Łaszczów był ważnym ośrodkiem polskiej reformacji. Istniał tu zbór ariański i drukarnia. W 1603 r w wyniku starań Piotra Gorajskiego miasto otrzymało od króla Zygmunta II przywilej umożliwiający organizację targów i jarmarków.

 W XVII w. nastąpił wzrost liczby mieszkańców Łaszczowa, W 1630 r. miasto liczyło 422 mieszkańców.

 W XVII stuleciu rozwój miasta był hamowany przez pożary i przemarsze wojsk. W 1648 r. wojska kozackie częściowo spaliły Łaszczów. W 1702 r. miasto zostało spalone przez Szwedów pod dowództwem gen. Sztenoka. W 1745 r. ówczesny właściciel miasta, Józef Łaszcz, rozpoczął miasteczku budowę kościoła i kolegium dla zakonu jezuitów. W 1754 r. miasto nawiedził pożar, który poczynił ogromne straty. Wówczas to Franciszek Salezy Potocki nakazał mieszkańcom budowę budynków murowanych zamiast drewnianych.

 W 1772 r.  Łaszczów znalazł się w zaborze austriackim, tego samego roku dobra łaszczowskie odziedziczył Stanisław Szczęsny – syn Franciszka Walezego Potockiego. W 1776r. właścicielką miasta została Aniela z Liniewskich Gembarzewski.

 W 1831 r. w Łaszczowie Rosjanie założyli placówkę wojskową. Była ona miejscem wpadowym dla wojsk rosyjskich przygotowujących atak na twierdzę Zamość. W 1842 r. w mieście wybudowano szpital. Rok później właścicielem został Jan Szeptycki. W 1869 r. w ramach represji po powstaniu styczniowym Łaszczów utracił prawa miejskie.

 W 1902 r. Łaszczów liczył 2600 mieszkańców. W 1908 r. w osadzie powstała jednostka straży pożarnej. Podczas bitwy pod Komarowem Łaszczów był arena walk wojsk rosyjsko – austriackich. W 1915 r. po zajęciu Łaszczowa przez Austriaków, zbudowali oni kolej wąskotorową z Urnowa do Włodzimierza Wołyńskiego. Łaszczów był wówczas punktem węzłowym. W 1916 r. powstała polska szkoła powszechna.

 W okresie międzywojennym Łaszczów był osadą zamieszkała w ponad 90 % przez ludność żydowską. Działy tu żydowskie partie i organizacje.

 Podczas II wojny światowej, w dniach 21 – 22 IX 1939 r. Łaszczów na krótko został odbity przez wojska polskie z rąk niemieckich. 25 IX niemcy dokonali pacyfikacji osady. Zginęło wówczas 75 osób. W czerwcu 1944 r. Łaszczów został spalony przez Ukraińską Armię Powstańczą

 Według stanu z dnia 1 lipca 1054 r. gmina składała się z 24 gromad. W latach 1975 – 1998 gmina położona była w województwie zamojskim. Od 1999 gmina należy ponownie do powiatu tomaszowskiego w woj. lubelskim. W związku z przywróceniem Łaszczowowi praw miejskich 1 stycznia 2010 r. gminę przekształcono w gminę miejsko – wiejską.